Sayın Başkanım, Erzurum'da sözleşmeli olarak görev yapıyorum.Eşim ise İzmir'de yani ben halaaaaaa il emri mağduruyum.Eşimin rahatsızlığı nedeni ile izinli olarak 2,5 yaşındaki oğlumla beraber İzmir'e gittik.Birkaç gün babası ile birlikte olmak onun için muhteşemdi.Ayrılığın son noktası olan hava alanında ben ve eşim her şey normalmiş gibi davranıyorduk.Henüz 2,5'unda bebek diye tabir edilecek yaştaki oğlum bir anda sinir krizi geçirdi.Benimle iletişimi çok iyi olmasına rağmen,bana giiiiiiiit sen burdan giiiiiit diye bağırmaya başladı.Bir an babasının boynuna atıldı.Sonra benim boynuma atılarak babasından gözlerini kaçırdı.10 dk boyunca hiçbirimizle iletişim kurmadı.Sonra sakinleşti seyahatimizin akşamında Erzurum'daki evimizde gece uykuya dalmıştık ki oğlum ağlayarak uyandı.Normalde sakin,söz dinleyen ve algılama gücü çok yüksek olan oğlum beni tekmeleriyle kendinden uzaklaştırmaya çalıştı.'Buradan giiiiiiit' sözü 2,5 yaşında daha üzerinde anne kokusunun yaşadığı bir bebeğin sözleri olabilir miydi acaba?????? oğlum 1 saatten fazla süren ağlama nöbeti geçirdi. Benim için her şeyin bittiği andı o dakikalar.Ağzımın her köşesi uçuk oldu.Ben ne biçim bir anneydim ya da ben annemiydim?????Bebeğim için onu babasından ayıran biriydim. 1,5 yıldır,perişan olduk.1 seneyi göze almıştık sadece.2008 kasımda atandığımda 2010 şubat özür atamasında evimize döneceğimizi bilerek çıktık yola.Oysa şu anda bile dönüş yolumuz karanlık.Maddi,manevi çöktük.Bizimle beraber aile büyüklerimizin de evlerinin düzeni bozuldu. Biz bozulan her şeyi belki tekrar onarabiliriz. Peki ya sizce oğlumun psikolojisini, oluşamayan aitlik duygusunu onarabilecekmiyiz? Saygılarımla,